Ziekte van Lyme

TEKENBETEN / ZIEKTE VAN LYME

 

Bert Kloosterman van de Praktijk voor Natuurgeneeskunde "Kloosterman" te Winterswijk heeft zich onder andere gespecialiseerd op het terrein van de ziekte van Lyme (Borreliose). Hij heeft zich uitvoerig bezig gehouden met zowel de reguliere als de natuurgeneeskundige behandeling. Beide stromingen binnen de geneeskunde zijn van belang en geen ervan kan worden gemist wanneer men op verantwoorde wijze deze ziekte met zijn ernstige consequenties te lijf wil gaan. De heer Kloosterman adviseert omtrent en behandelt de ziekte van Lyme in diverse landen van de Europese Unie. Hij heeft een belangrijke bijdrage mogen leveren met betrekking tot de opvattingen over het voorkomen en behandelen van de ziekte van Lyme. Geruime tijd was hij voorzitter van de medische werkgroep van de Lymevereniging.

 

De ziekte van Lyme, tekenbeetziekte, wordt veroorzaakt door een bacterie genaamd Borrelia Burgdorferi. De besmetting vindt als regel plaats door een teek die drager is van de bacterie. Teken vinden we op schaduwrijke, wat donkere, vochtige plaatsen zoals de bodem bijvoorbeeld van bossen. Teken worden ook aangetroffen in struiken; zij bevinden zich steeds op een hoogte tot anderhalve meter en altijd aan de onderkant van het blad, dus aan de schaduwzijde. Teken lopen over door bijvoorbeeld aanraking met een struik of van de bodem via het schoeisel. Dat teken zich op mens en dier zouden laten vallen vanuit bomen, is niet juist. De periode van het jaar waarin de Borrelia besmetting als regel plaatsvindt is van mei tot oktober.

 

DE VERSCHIJNSELEN

 

Besmetting met de Borrelia gebeurt ongeveer in de periode van 24 tot 48 uur nadat de teek zich in het lichaam heeft genesteld. Wanneer besmetting heeft plaatsgevonden, dan kan op de plaats waar de teek zit of zat een erythema migrans ontstaan. Dit is een centrifugaal uitbreidende roodheid. Om de centrale roodheid zien we een wat bleker gebied met eveneens een rode rand. Kenmerk van het erythema migrans is, dat de roodheid zich in ringen uitbreidt (ziet eruit als de jaarringen van een boom), terwijl tegelijkertijd van binnenuit de roodheid weer verbleekt. Erythema migrans is het enige verschijnsel, dat met een zekerheid van 100% aantoont, dat besmetting heeft plaatsgevonden. Helaas is het zo, dat niet in alle gevallen van besmetting een erythema migrans ontstaat en de besmetting onopgemerkt kan plaatsvinden.

 

De ziekte van Lyme kent de volgende drie stadia, die hierna verder worden toegelicht:

 

1. Al dan niet in combinatie met het erythema migrans, krijgt de besmette persoon een of meerdere verschijnselen die doen denken aan een zware griep zoals koorts, spierpijn, hoofdpijn, rillingen, vermoeidheid, overslaan van het hart, slecht zien.enzovoort. Wanneer het erythema migrans niet is opgetreden, wordt het stellen van de diagnose Borreliose heel moeilijk. Om die reden is het aan te raden te noteren wanneer men een teek heeft gehad zodat een verbinding kan worden gelegd met latere verschijnselen. Men kan namelijk ongemerkt terecht komen in een volgende stadium.

 

2. Het tweede stadium heeft het kenmerk, dat er als regel gewrichtsklachten optreden. Bij voorkeur één soms meerdere gewrichten. Veel voorkomend is een ontsteking van één kniegewricht, eventueel twee kniegewrichten. Daarenboven kunnen er tijdens dit stadium ook al hartklachten optreden en soms beginnen ook al vage neurologische klachten, kenmerkend voor het derde stadium, merkbaar te worden.

 

3. Het derde overwegend neurologische stadium kan aanleiding geven tot de volgende verschijnselen: hersen(vlies)ontsteking, aangezichtspijnen en verlamming en andere neuralgieën, extreme hoofdpijn, nekstijfheid. Daarenboven kunnen ook andere klachten optreden dan wel verergeren zoals gewrichtsklachten, hartklachten, vergroting van lever en lymfeklieren en milt en ook de huid van de benen kan zijn aangedaan. De huid wordt dan steeds dunner en gaat eruit zien als perkament. Wordt de besmetting niet tijdig herkend of misschien wel ontkend(!), vindt er geen juiste behandeling plaats of slaat de behandeling niet aan, dan kan dat leiden tot de chronische vorm van de ziekte van Lyme (Post Lyme Syndroom). Deze toestand wordt gekenmerkt door een veelheid van klachten die kunnen optreden zoals abnormale vermoeidheid, gewrichtsklachten, zenuwpijnen, vergeetachtigheid, oogklachten, hoofdpijn, hartritmestoornissen, huidklachten en verlammingen.

 

DE DIAGNOSTIEK

 

Het stellen van de diagnose Borreliose is niet altijd eenvoudig. In veel gevallen moet worden afgegaan op alleen de verschijnselen van de patiënt omdat dan het erythema migrans niet is opgetreden. Daarom is het goed de data van tekenbeten te noteren. Bloedonderzoek is mogelijk; de uitslag is echter niet altijd betrouwbaar. Het is zinloos om dit onderzoek te doen binnen zes weken na de besmetting en ook kort na behandeling met antibiotica. De immuunglobulinen IgM en IgG kunnen namelijk dan niet worden vastgesteld. Ook moet duidelijk gesteld worden, dat het niet aanwezig zijn van deze immuunglobulinen absoluut niet betekent, dat iemand niet besmet is. Het komt heel vaak voor, dat wanneer de uitslagen negatief zijn, iemand toch de ziekte van Lyme heeft. Zoals gezegd zijn vooral de klachten die de patiënt schildert enorm belangrijk om tot de diagnose Borreliose te komen. "Verdachte" patiënten kunnen daartoe een dagboek bijhouden met daarin een korte weergave van de lichamelijke en psychische toestand en de klachten die zich voordoen. Het verloop van de ziekte van Lyme kent namelijk een cyclus van circa vier weken. Dat wil zeggen, dat ongeveer iedere vier weken bepaalde klachten optreden dan wel verergeren en vervolgens weer verdwijnen of weer afnemen. Verder is het aan te raden om gedurende een langere periode dagelijks de temperatuur op te nemen, te weten 's morgens, later in de middag en 's avonds voor het slapen gaan. Het is namelijk zo, dat bij de ziekte van Lyme voornamelijk 's middags een lichte verhoging van de temperatuur (37½ - 38 graden Celsius/rectaal) kan voorkomen. Hoewel sommige patiënten dit gevoel van warmte in de middag zelf opmerken, blijft het vaak onopgemerkt wanneer niet gemeten wordt.

 

DE BEHANDELING VAN DE ZIEKTE VAN LYME

 

In verband met de ernstige gevolgen die de ziekte van Lyme kan hebben voor de persoon in kwestie, zijn directe omgeving en ook maatschappelijk, moet men een heel goede reden hebben om niet te behandelen met antibiotica. Bovendien vindt besmetting plaats door een bacterie die gevoelig is, en dus goed bestreden kan worden met antibiotica mits men voldoet aan enkele voorwaarden. De behandeling in eerste instantie is in veel gevallen effectief gebleken wanneer dit gebeurde met Doxycycline tabletten. Voorwaarde is wel, dat de kuur lang genoeg duurt, tenminste vier maar bij voorkeur zes weken in verband met het cyclische verloop van de ziekte (zie hiervoor). Verder moet ook de dosering hoog genoeg zijn, als regel 200, maar liever nog 300 mg per dag. Zijn de klachten van een actieve infectie daarna nog niet of onvoldoende verdwenen, dan kan de kuur, overigens zonder onderbreking, worden verlengd. Wanneer helemaal geen verbetering is ingetreden, kan worden overgegaan op Ceftriaxon (Rocephin) per infuus, eventueel per intramusculaire injectie. De dosering is in beide gevallen 2 gram per dag. Deze kuur moet eveneens vier tot zes weken duren. De natuurgeneeskundige behandeling die tijdens of na de reguliere behandeling kan plaatsvinden, is altijd strikt individueel en moet daarom onder deskundige begeleiding gebeuren. Algemene regels kunnen daarvoor niet worden gegeven. Belangrijk zijn wel voldoende drinken (ook voldoende water), gezonde voeding en eventueel de inname van extra mineralen en vitaminen. Daarenboven zijn ook voldoende slaap en rust, bijvoorbeeld een middagslaap, voorwaarde voor een goede genezing. Wat hierna staat onder het zuur-base-evenwicht kan de Lymepatiënt eveneens helpen.

 

Bron: http://www.lymenet.nl/forum/viewtopic.php?f=2&t=328

Commentaar schrijven

Commentaren: 0